Nie ukrywam, że prywatnie mam spory sentyment do produkcji telewizyjnych spoza amerykańskiego mainstreamu. Ostatnio w moje ręce (a właściwie na ekran) trafił turecki miniserial „Znam cię”. Ponieważ zawodowo bliskie jest mi pisanie – od wpisów, postów, książki, po wiersze a czasami piosenki – patrzę na takie produkcje nie tylko jak widz szukający rozrywki, ale też pod kątem samej narracji. I muszę przyznać, że ta historia potrafi zaskoczyć.
Fabuła, która lubi kręcić kółka
Zacznijmy od tego, że „Znam cię” to produkcja specyficzna, momentami wręcz zagmatwana. Mamy tu do czynienia z obrazem wydawałoby się poukładanego, szczęśliwego małżeństwa. Ona – artystka, rozdarta gdzieś pomiędzy codziennością macierzyństwa a potrzebą tworzenia i realizowania się w sztuce. On – stabilny element tej układanki.
Sielanka traci jednak swój urok w momencie, w którym w ich życiu pojawia się nowa niania wprowadzająca chaos, która okazuje się być starą miłością męża. Scenarzyści lawirują między tropami tak mocno, że momentami widząc ma ochotę złapać się za głowę i zapytać: „serio, w tę stronę idziemy?”.
Dlaczego warto zwrócić na niego uwagę?
Nie jest to dzieło wybitne pod każdym względem, ale ma w sobie surowość i ładunek emocjonalny, którego często brakuje przewidywalnym, zachodnim tasiemcom. To serial, który nie podaje wszystkiego na tacy. Zmusza do skupienia, nawet jeśli miejscami fabuła sprawia wrażenie przekombinowanej.
Lubię czasem zanurzyć się w taką opowieść po godzinach, kiedy odpuszczam pracę przy komputerze, a głowa potrzebuje zupełnie innych bodźców.
Ktoś z Was oglądał „Znam cię”? Jakie są Wasze wrażenia z tej produkcji? Podzielcie się w komentarzach, chętnie przeczytam Wasze opinie.
Pozdrawiam serdecznie
Redaktor Naczelna Barbara Kornak
Assekor