Menu Zamknij

Kiedy chcesz pomóc, a dostajesz cios w twarz. Urodzinowe refleksje o życzliwości, ulotkach i ludzkiej goryczy

Dziś mam urodziny. Taki dzień, w którym człowiek naturalnie zatrzymuje się na chwilę, spogląda wstecz i myśli o tym, co naprawdę w życiu ważne. I właśnie dziś najsłabiej, a zarazem najmocniej naszło mnie na refleksję nad pewną sytuacją, która ostatnio autentycznie mną wstrząsnęła i zostawiła z ogromnym niesmakiem.

Przez lata – jako agent ubezpieczeniowy – co roku chodziłam z ulotkami pod placówki oświatowe. Robiłam to z pełnym przekonaniem, bo bezpieczeństwo dzieci jest dla mnie niezwykle ważne. Nie szłam tam po to, żeby komuś coś „wcisnąć” czy na siłę sprzedać polisę. Idę tam z intencją czystej, ludzkiej pomocy i dbania o bezpieczeństwo najmłodszych.

Patrzę na to przez pryzmat serca. A jednak… to, co wydarzyło się ostatnio, totalnie mną wstrząsnęło.

Atak bez powodu i wszechobecna gorycz

Stojąc z ulotkami, nagle usłyszałam głos. Jakiś mężczyzna, który wcześniej po prostu mnie zignorował – przechodząc obojętnie tak, jakbym chciała mu coś wcisnąć – po chwili nagle się odwrócił. Wrócił do mnie z pretensją i zaczął w bardzo nieprzyjemny sposób dopytywać, czy mam zezwolenie, jaki mam identyfikator. Atakujący ton, chłód w oczach, postawa rodem z prokuratury.

Zrobiło mi się po prostu po ludzku przykro. Dlaczego my, jako ludzie, bywamy tak nieszczęśliwi, że usilnie próbujemy komuś innemu zepsuć dzień? Skąd w kimś tyle agresji wobec kogoś, kto po prostu stoi i wykonuje swoją uczciwą pracę? Czy uważamy człowieka z ulotką za kogoś gorszego, kto w naszym mniemaniu nie ma szacunku do samego siebie i „tylko sobie dorabia”?

Najbardziej zszokowało mnie to, że chwilę po tej atakującej, nabuzowanej emocjami tyradzie, ten mężczyzna… wyszedł z placówki, trzymając za rękę swoje maleńkie dziecko. Zostawił mnie z tysiącem pytań o to, jakie emocje i wzorce przekazuje temu maluchowi.

Pomyłka, która okazała się lekcją

Emocje po tym zajściu były ogromne, a działo się dalej. Ponieważ dość długo czekałam na zebranie klasowe i nikt się nie pojawiał, uznałam, że coś jest nie tak, weszłam do środka placówki. Tam również zaczęto mnie dopytywać, co to za ulotki rozdaję. Wiedziałam już, że to dlatego, że jakiś obcy mężczyzna się tam poskarżył.

Wtedy okazało się, że… pomyliłam daty zebrań z rodzicami!

Ale jak to w życiu bywa, ta gafa wyszła mi na plus. Przyniosła niespodziewane spotkania, trochę lekcji i zupełnie nieoczekiwane rozmowy.

Empatia to mój filtr, ale nie zgadzam się na brak szacunku

Jestem osobą głęboko empatyczną. Kieruję się w życiu i biznesie sercem – niezależnie od tego, czy piszę tutaj, dzieląc się swoimi przemyśleniami, czy prowadzę mojego drugiego bloga ubezpieczeniepsaikota.pl, gdzie życie, ochrona i miłość do zwierząt tworzą spójną całość. Nigdy nie skrzywdziłbym drugiego człowieka i nie potrafię zrozumieć, co kierowało tamtym panem.

Ta sytuacja pokazała mi jednak, z jakimi emocjami czasem przychodzi nam się mierzyć, gdy po prostu robimy swoje. Siedząc dziś przy urodzinowej kawie, myślę sobie, że najpiękniejszym prezentem, jaki możemy sobie dać, jest otaczanie się ludźmi z sercem na dłoni i odpuszczanie tego, co zatruwa nam spokój.

A Ty co o tym myślisz? Czy też masz wrażenie, że w dzisiejszym świecie łatwiej o atak niż o zwykły, ludzki uśmiech? Podziel się w komentarzu.


Pozdrawiam serdecznie

Redaktor Naczelna Barbara Kornak

Assekor

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Call Now Button